Καλησπερα σε ολους...Δεν ήμουν ποτε στ`αλήθεια φαν της συνήθειας του να κρατάει καποιος ημερολόγιο. Ειδικά όταν είσαι στη προ-φοιτητική φάση της ζωής σου έρχεται κάποια στιγμή που βαριέσαι αφόρητα το "αγαπημένο σου ημερολόγιο" και γω προσωπικά, παρόλο που προσπάθησα να εδραιώσω αυτή τη συνήθεια εξαναγκάζοντας τον εαυτό μου να δίνει το παρόν κάθε μερα, τα παράτησα όλες τις φορές. Δεν είχα κάτι σημαντικό και αξιομνημόνευτο να καταγράψω και η αλήθεια είναι πως η παιδική και εφηβική μου ηλικία εξελίχθηκέ αρκετά ομαλά. Δεν είχα ούτε imaginary friend,οι γονείς μου μαλώναν σπανία και δεν είχα πολλές σκοτούρες εκτός απο το διάβασμα μου. Με λίγα λόγια ήμουν ένα συνηθισμένο παιδί, ή για άλλους ενά πολύ τυχερό παιδι.
Η αλλάγη δεκαετίας στη ζωή του ανθρώπου είναι σημαδιακό γεγονός. Ή δίκη μου είσοδος λοιπόν στη 3η δεκαετία της ζωής μου έφερε πολλές αλλαγές. Οι ερωτικές ανησυχίες, το πανεπιστήμιο και η μοναχική ζωη, η μητρότητα και ο τίτλος της ανύπαντρης μητέρας, η κρίση. Ξαφνικά βρίσκω τον εαυτό μου να πνίγεται σε ανησυχίες, σε αγωνίες, σε φόβους για το μέλλον, σε πολύπλοκους πνευματικόυς συλλογισμούς οι οποίοι ολοένα πυκνώνουν καταλαμβάνοντας πολύτιμο χώρο απο τη γώνια που διάθέτει το πνεύμα και η ψυχή ενός ανθρώπου για να αναπαυτεί και να λουφάξει. Στο μυάλο μου γυρίζουν οι φράσεις του πατέρα μου όταν ήμουν ακόμη παιδί "δεν ξέρω πως η δική σου γενιά θα καταφέρει να τα βγάλει περα όταν θα χρειαστεί να βρείτε δουλεία και να είστε κύριοι των εαυτών σας", "πως θα καταφέρνεις να συντηρείς το σπίτι σου , το οποίο θα κληρονομήσεις καποτε, και να τρέφεις τον εαυτό σου και την οικογένειά σου?" Τότε ζούσαμε καλά. Δε μας περισσεύαν αλλα ζούσαμε πλουσιοπάροχα. Σήμερα κλέβουμε απο το μεσημεριανό μας πιάτο για να έχουμε και μια μεριδα για αύριο. Με διακατέχει διαρκώς πανίκος για το αν θα εχω να ταϊσω το μωρό μου αύριο, θα έχουμε ρεύμα την επόμενη βδομάδα? Πριν μερικούς μήνες, στη Κομοτηνή γνώρισα τους "ανθρώπους των σκουπιδιών" τους "κάδους της γειτονιάς μου" και το ημερήσιο ωράριο τους. Άνθρωποί που ζούν κυριολεκτικά και επιβιώνουν απο τα σκουπίδια που πέτανε οι άλλοι.
Σήμερα μάθαμε καινούργια νέα για την έκτακτη εισφορά, νούμερα εξωπραγματικά βασισμένα στον κάποτε μισθό του πατέρα μου και των φίλων μας των οποίων η σύνταξη μονίμως φθείνει. Ο πατέρας μου το δήλωσε ξεκάθαρα "δεν έχω άλλα. και δεν θα το πληρώσω. ας μου κόψουν το ρεύμα." Ανάρωτιέμαι τι άλλο θα ζητήσουν απο εμάς πια. Τα σπίτια μας που τόσα χρόνια μοχθήσαμε να χτίσουμε? το ίδιο μας το αίμα ίσως?
Ξαφνικά η ίδέα ενός ημερολογίου μοιάζει ίδανική ειδικά όταν δίπλα στη δική σου ιστορία έρχονται ανθρωποί να καταγράψουν τη δική τους. Καλή άρχή λοιπόν.
